طرحواره بی اعتمادی، یعنی دنیا هرگز جای امنی برای تو نبوده است‎

داستان از این قرار است، افرادی که این طرحواره را دارند در بزرگسالی و بعد از مستقل شدن اینطور تصور می کنند که “خطر تمام شده است” بنابراین مجبور نیستم به جهانی که توسط بزرگسالان آزاردهنده و غیرقابل اعتماد اداره می شود تکیه کنم و می توانم از خودم مراقبت کنم.

با اینکه تا اینجای کار همه چیز خوب و درست بنظر می رسد اما اگر شما این طرحواره را دارید، همچنان به طور شهودی بر اساس قوانینی که در دوران رشد آموخته اید عمل می کنید. پس مغز شما روابط را به عنوان یک تهدید بالقوه در نظر می گیرد، بنابراین پاسخ استرس را روشن نگه می دارد. اگر کسی را به عنوان یک تهدید بالقوه می بینید، باور کردن یا حتی دیدن ژست های خوبی که ممکن است به شما انجام دهد سخت تر است. مثل این است که به عنوان یک بزرگسال، برای زمانی که مردم با شما خوب و مطمئن رفتار می کنند، نقطه کوری ایجاد کرده اید. انگار چنین موقعیت هایی را اصلا نمی توانید ببینید و یا تجربه کنید و با اینکه  سعی دارید با روابط، میل و اشتیاق و نیازها کنار بیایید این نقطه کور که حاصل بار سنگین طرحواره است می تواند منجر به دوره های افسردگی یا اضطراب شود.