طرحواره تنبیه و ارتباط آن با خودشیفتگی پنهان!

طرح واره تنبیه از کجا می آید؟

یک مرحله کلیدی در رشد کودک پس از دو سالگی اتفاق می‌افتد، زمانی که کودک شروع به ایجاد ظرفیت برای اهمیت دادن به احساسات دیگران می‌کند و درک می‌کند که وقتی با آنها بد رفتار می‌کنید، می‌توانید احساس بدی در دیگران ایجاد کنید. یک گام کلیدی رشد در این سن، توانایی تجربه احساس گناه و شرم است – یعنی احساس بدی که در زمانی که دیگران را آزار می دهید حس می شود. می توانید تصور کنید که این یک مرحله حساس برای کودک است و نحوه مدیریت انضباط توسط مراقبان می تواند عمیقاً بر رشد کودک در این دوران تأثیر بگذارد. در واقع، بسیاری از ما نگرش والدین خود را نسبت به نظم و انضباط، کم و بیش مانند خودمان می پذیریم. به ویژه اگر مراقبان تنبیه گر باشند، این لحن بخشی از صدای درونی کودک می شود. بنابراین تجربه ما از سبک‌های دلبستگی با مراقبان، بخشی از دنیای درونی ما می‌شود که در شخصیت ما نهفته است.

در شرایطی که کودک نیازهای عاطفی جدی برآورده نشده، بی توجهی یا سوء استفاده را تجربه می کند، صدای تنبیهی نوپای او به عنوان وسیله ای برای جبران شکست های دلبستگی و استرس، قوی تر می شود.

 این دقیقاً شبیه چه چیزی است؟ هنگامی که کودکی سعی می کند با چالش های بزرگ شدن کنار بیاید، احساس ناامنی می کند، در انجام وظایف به کمک نیاز دارد و مراقبی غیر همدل یا سهل انگار دارد، صدای تنبیه کننده برای کمک به او وارد عمل می شود.

گویی کودک به صدای تنبیه کننده می گوید: “تو به اندازه من در حال حاضر به والدین نزدیکی، پس من به تو تکیه خواهم کرد.” این می تواند باعث شود کودک احساس کند که صدای تنبیهی در واقع از او در برابر شکست و آسیب محافظت می کند. صدای درونی تنبیه کننده شروع به نفوذ می کند و همیشه نویدبخش ایمنی و نتایج خوب است. مثل این است که صدای تنبیهی به کودک می‌گوید: «اگر به اندازه کافی احساس بدی داشته باشی، یاد می‌گیری پس اوضاع بهتر خواهد شد».